Loslaten.

Dat is iets wat ik heel moeilijk vind. Ik heb graag de controle over bepaalde dingen in het leven; bijvoorbeeld over hoe laat ik opsta in de ochtend en wanneer ik weer naar bed ga. Toen Sem geboren werd, dacht ik dat hij wel makkelijk mee kon in ons ritme. Ik zag moeders met hun baby’s lunchen, winkelen of zelfs sporten. Nou zo moeilijk moest dat toch niet zijn?

Het was toen een warme zomer met temperaturen rond de 30 graden. Daar begon de onzekerheid, want wat moest ik mijn baby aantrekken met die hitte? En ik las overal op internet dat je baby’s extra vocht moest geven. Maar ga ik dan de flessen groter maken met extra water of geef ik naast de standaard voeding nog een flesje vocht? De een zegt dit, de ander dat. Op internet zijn de antwoorden ook zo wisselend. Om gek van te worden!  Mensen die dichtbij mij stonden zeiden vaak volg je gevoel maar. Doe wat jij denkt dat goed is. Uhm ja dat is leuk, maar ik weet het zelf ook niet!!!!! Ik ben voor het eerst moeder en ik wil het zo goed mogelijk doen. Die onzekerheid maakte mij wankel. Ik dacht dat zo min mogelijk prikkels, zoveel mogelijk thuis in bed laten slapen het beste was voor Sem. Elke dag een vast ritme en structuur. Daar hou ik zelf ook van. Af en toe ging ik er wel even uit, maar vooral niet te lang en te intensief voor Sem. De muren kwamen al aardig op mij af en ik dacht af en toe echt; waar ben ik aan begonnen? Ik was jaloers op mensen met oudere kinderen, mensen zonder kinderen. Want die konden lekker gaan en staan waar ze wilden. Ik was mijn vrijheid kwijt. Zo zwart wit zag ik het op een gegeven moment. Ik weet nog goed dat we een reünie hadden van de pufclub. Het was die dag ook bloedheet en ik zag er tegenop. Wat nou als Sem het te warm heeft daar en alleen maar moet huilen? Lukt het mij dan om hem stil te krijgen? En hij moet eigenlijk in zijn bed slapen als hij moe is. Hij zal het wel verwarrend vinden dat hij dan ineens in mijn armen mag slapen……als hij überhaupt al zal slapen. Want ja, eerst met de auto erheen in de hitte, veel mensen om hem heen, slapen bij mama. Ok ik ga maar even een uurtje dan. Wat denk je? Het ging hartstikke goed, het was leuk iedereen weer te zien en Sem had alleen maar geslapen in mijn armen. Ik voelde mij daarna even heel goed. Dat had ik toch maar even gedaan. Zie je nou wel, ik kan dat ook net als alle andere moeders.

Een volgend uitje zou snel volgen. Maar die kwam er niet. Dagen zat ik thuis op de bank met de deuren en ramen dicht voor de warmte.  Ik ging weer roken en een pakje per dag ging er zeker doorheen. Het duurde best even voordat ik besefte dat het niet goed met mij ging.

Want toegeven dat het heel zwaar is, dat je het eigenlijk niet trekt en je niet happy bent met je kindje doe je niet gauw. Alles is toch leuk als je een baby hebt? Volop genieten ! Ik wilde zo graag een kindje en ik ben gek op kinderen. Dus hup wegstoppen die gevoelens en doorgaan.  Maar elke ochtend als Arie moest werken kreeg ik het benauwd, werd ik heel zenuwachtig en angstig en huilde ik of hij aub niet wat later naar werk kon gaan. Want hoe moest ik het allemaal alleen doen? Hij was zo nuchter en zorgde voor Sem met groot gemak. Zo knap vond ik dat. En ik me maar zorgen maken om de kleinste dingen. Vooral toen hij onder de eczeem kwam te zitten. Ik wilde op een gegeven moment niet meer thuis zijn en voor sem zorgen. Zodra hij ging huilen, op bed moest maar niet kon slapen, de eczeem erger terugkwam werd ik gillend gek. Heel gespannen werd ik ervan en mijn lontje werd steeds maar korter. Zie je nou, ik kan het niet. Ik ben een slechte moeder. Ik krijg mijn eigen kind niet stil, hij huilt de hele dag en wil niet in zijn bed slapen. Uiteindelijk ben ik na 1 gesprek bij de huisarts gelijk doorverwezen naar de ggz. Daar ben ik de dokter nog steeds enorm dankbaar voor. Er werd meteen actie ondernomen. Elke dag zou er iemand voor Sem zorgen zodat ik even op adem kon komen. Ik kreeg medicijnen maar dat zou wel even duren voordat die zouden aanslaan. Wat heb ik daar nou weer aan? Ik heb NU hulp nodig en die medicijnen moeten GELIJK helpen, want hallo ik trek dit niet meer zoals jullie kunnen zien!!!!! Hoe kom ik de weken door dan? Door elke dag die mensen om mij heen te hebben waar ik ontzettend veel van hou, die alles deden om mij te helpen. Mijn eigen man, mijn vader & moeder, schoonmoeder, broer en mijn tweelingzus. Maar ook de hulp van familie, vriendinnen, kennissen en collega’s. Zelfs ook van mensen waar ik het niet van verwacht had. Dat deed mij zo goed. Kaartjes die ik ontving, appjes en mailtjes met mooie verhalen en teksten. Hartverwarmend. Ik ben hierdoor fan geworden van tekstborden. Het helpt mij positief de dag door te komen. Hier zal ik later meer over schrijven, want er zijn zoveel mooie teksten!

Ook hield ik een dagboek bij. Ik schreef elke dag op hoe het gegaan was. Zowel met mij als met Sem. Het van mij afschrijven hielp goed. Dan kon ik later ook veel beter relativeren. En kon ik teruglezen dat Sem het eigenlijk best goed gedaan had i.p.v. (in mijn beleving) de hele dag gehuild had. Dat is een tip die ik jullie ook mee wil geven. Natuurlijk hoeft het niet 365 dagen van het 1e jaar maar wanneer je de behoefte hebt. Ik begon zelf heel fanatiek elke dag, maar dat werd steeds minder tot ik het niet meer nodig had. Koop een leuk boekje, schriftje en leg dit zichtbaar op een vaste plek. Dan kan je het ook niet vergeten.

Herken je jezelf in mijn verhaal? En wil je graag wat advies of steun? Contact me dan gerust! Ik help je graag! Dat is mijn doel ook met deze blog.

Please follow and like us:

12 Comments

  1. Zelfs als oma veel herkenbaar Mariella, wanneer je regelmatig de zorg door omstandigheden op je krijgt. Je wilt helpen maar weet het vaak ook niet en dan word je soms ook onzeker en weer zenuwachtig van. Had vaak ook een slapeloze nacht als Loïs hier was als baby en bijv niet wist heeft ze nu honger of zit dr luier niet goed etc. Heeft jaren geen goed dag/nachtritme gehad. Super hoe jij het beschrijft…denk zo herkenbaar voor veel ouders maar ook grootouders.

  2. Mooi blog Mariel! Ik hoop dat je meer van dit soort mooie ervaringen gaat delen 🙂 Dan kan ik deze weer delen op mijn twitter account. Zoveel moeders die met hun handen in het haar zitten en niet weten wat ze moeten doen. Heel frustrerend en deprimerend kunnen sommige situaties zijn. En lastig om over te praten. Maar zo belangrijk om dit wel te doen. Dan ervaar je hoeveel mensen er voor je willen zijn en je willen steunen. Mooi hoe jijzelf probeert, positieve ervaringen opdoet en deze deelt met ons 🙂 Ik kijk uit naar je volgende blog. Anne Kristal van de opvoedzaak

    1. Wat super dat je mijn verhalen wilt delen!
      Ik hoop een heleboel moeders te helpen om hun gevoelens te uiten, juist als deze ook negatief zijn.
      Wil je mij je account van twitter sturen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *