Wat heerlijk om na een zware tijd te mogen ervaren dat het leven met een baby ook leuk kan zijn! Ik vond mezelf weer helemaal terug en genoot van de kleine man. In plaats van mij te verstoppen in huis, ging ik er juist op uit. Wij woonden toen nog voor het Europapark dus hup op naar de speeltuin, eendjes voeren, wat drinken bij restaurant de lelie, enz. Buitenlucht doet een mens goed. Al is het maar heel even. Je bent je huis uit, uit de situatie. Ik werd daar heel blij van en kreeg hierdoor positieve energie. Elke keer had ik wel weer een reden om naar buiten te gaan. De boodschappen deed ik elke dag. Nou hou ik hier ook van, dus dat was geen straf. Ik maakte er zelfs een sport van om zo goedkoop mogelijk uit te komen, speuren naar goede aanbiedingen maar ook redenen om dingen te kopen. Vooral voor Sem. Zoveel leuke kleding! Elke vrijdag ging ik ook babyzwemmen in zwembad de Hoorn. Ik ontmoette daar andere moeders met wie ik nu nog contact heb. Super leuk! Ook echt weer een aanrader om te doen. Ervaringen die je met elkaar kan delen, zien dat het gras echt niet groener is aan de overkant, maar bovenal samen genieten in het water met de baby’s. Het was voor mij echt een uitje.

Naarmate Sem ouder werd, ging alles ook veel makkelijker. Hij werd zelfstandiger en ik groeide in de rol als moeder. Sem was een makkelijk kind, dat scheelde ook. Ik weet nog goed dat hij op zijn 1e verjaardag uren in de zandbak speelde zonder een kik te geven. Ik probeerde echt van alles bewust te genieten, want de tijd vloog voorbij. Op een gegeven moment kreeg ik ook spijt dat ik niet intens genoten had van de baby tijd. Om mij heen zag ik dan moeders met een pasgeborene en dan dacht ik: waarom kon IK niet genieten? Ik wilde zo graag kinderen en vond baby’s TE schattig. Kon ze altijd wel opeten bij wijze van. Maar ik wist dat ik het niet had kunnen voorkomen. Ik had gewoon de pech om een postnatale depressie te krijgen. De wens om een 2e kindje te proberen was groot. Ik zou dan ECHT genieten van alles. Toch was het wel eng, want wat als…….Ik heb op het zwaarste moment van mijn depressie ook geroepen: ‘ik wil nooit meer kinderen!’ Daar schrok ik enorm van. Dit klopte niet met hoe ik was, wat ik voor ogen had en paste in mijn toekomst.

De medicijnen die ik had bleef ik slikken.Ik durfde niet te stoppen en het kon verder geen kwaad mocht ik ooit zwanger raken van de 2e. En toen was ik ineens in verwachting. Super blij, maar ook wat angstig. Maar dit kon ik aan en ik ging naar specialisten in het ziekenhuis om mijn situatie van vroeger te bespreken. Ook volgde ik weer een pufcursus en zorgde ik er voor dat ik kraamhulp kreeg die extra aandacht had voor vrouwen die eerder een depressie hadden gehad. Beter voorbereid dan dit kon niet.
En toch kreeg ik weer een depressie… Hierover meer in mijn volgende blog.

Please follow and like us:

2 Comments

  1. Hoi,

    Wat herkenbaar zeg! Ik heb ook 2 kinderen, na de eerste een postnatale depressie gehad, toch nog een 2e kindje gekregen. Ook die angst voor herhaling. Maar met goede voorbereidingen moest het goed komen. Helaas.. ik kreeg er ondanks alle voorzorgsmaatregelen weer 1. Je voelt je zo ellendig en onbegrepen hè. En die vermoeidheid.. bah!! Heb verder niemand in mijn omgeving die het ook gehad heeft. Dus ik vind het fijn om dit te lezen!

    1. Hoi,

      Sorry voor de late reactie maar wat fijn dat je mij een bericht stuurt!
      En herkenning is prettig hè.
      Ik ben wel benieuwd naar jouw verhalen.
      Sta je open voor contact ?
      Ik hoop echt dat meer moeders zich gaan openstellen door mijn verhalen.
      Ga je mij volgen?
      Heb je een instagram account?

      Liefs Mariella

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *