Nu ik wist dat ik een postnatale depressie had, kon ik beginnen met het herstel. Ik had een lange weg te gaan. Maar alle ingrediënten om deze strijd te winnen waren aanwezig. Wat ik al eerder schreef is dat ik veel steun kreeg van mensen om mij heen. Dat er mensen zijn die om je geven en aan je denken is zo fijn! Maar ondanks dat iedereen wilde helpen vond ik het heel lastig om andere toe te laten naast mijn familie.
Waarom?

Dat is moeilijk uit te leggen. De stap zetten om iemand te bellen en vragen om hulp voelde als falen. Ik wilde niemand tot last zijn. En ik voelde mij al zo ellendig dat ik genoeg had aan mezelf. Ze moesten mij eens zien zitten. Had totaal geen aandacht meer voor mezelf en verzorgde me nauwelijks; ik trok elke dag maar een joggingbroek aan en een trui. Eten deed ik ook nauwelijks. Kreeg door de zenuwen geen hap door mijn keel. Ik schaamde mij er in het begin ook voor. Dat mijn naaste mij zo zagen was al erg genoeg.  

De medicijnen die ik kreeg moesten inwerken en dat duurde wel even. Om rustig te worden had ik andere tabletten en die sloegen wel redelijk snel aan. Maar hoe kwam ik de dagen door? Elke dag zorgde er iemand voor Sem. Wat was dat fijn, de verantwoordelijkheid en zorg voor hem even uit handen geven.Hij werd dan bijvoorbeeld opgehaald door mijn moeder zodat ik kon slapen.  In het begin lag ik veel in bed. Had geen zin in de dag, want er was niks leuks. Ik was mezelf echt volledig kwijt. Maar ik werd na het ggz bezoek gedwongen om dingen te gaan doen, elke dag een ritme aanhouden. Op dezelfde tijd opstaan en niet blijven liggen. Dan word je alleen maar duffer en is de drempel om je bed uit te komen nog hoger. Ook ging ik elke dag even naar buiten om boodschappen te doen of naar mijn zus. Klein uitje naar het tuincentrum of dorp. Een schema per week hielp mij de dagen door te komen.Een hele dag alleen zijn wilde ik op een gegeven moment niet meer, maar even tijd voor mezelf vond ik fijn. En ik hou van schoonmaken en opruimen (ja echt, krijg ik zo’n lekker opgeruimd hoofd van) dus daar genoot ik echt van. Dan ging de tijd snel en werd ik rustig en blij van de groene zeep geur;). Hierdoor kwam er meer rust in mij en kon ik de zorg voor Sem steeds beter aan. Ik begon hem ook te missen.

Ik kon via de GGZ ook terecht bij een moeder en kind groep. Elke week kwamen we dan bij elkaar en kregen we handreikingen en tips om hiermee om te gaan. De ene week met baby en de andere keer zonder. Het leek mij heel fijn om met andere moeders te praten die in hetzelfde schuitje zaten. Herkenning, daar snakte ik wel naar. Maar de bijeenkomst met mijn zoontje vond ik heel eng. Want daar ging ik weer; wat als hij alleen maar huilt? Hij moet in de ochtend ook slapen in zijn bed, maar ja die heb je daar niet. Het is toch ook veels te vermoeiend voor hem? Al die indrukken. Maar wat was het fijn! Het viel mij alles mee. We deden oefeningen met de baby’s zodat we echt contact hadden en een band kregen. Neem bijvoorbeeld echt de tijd voor je kindje. Leg je telefoon/iPad/laptop weg, zet de tv uit en observeer gewoon eens wat je ziet. Raak je kindje bewust aan en snuif die babygeur op. Tips werden gegeven om de zorg ‘makkelijker’ te maken. Ik raad het iedereen aan met een postnatale depressie om een moeder en kind groep te volgen. Het bestaat nog steeds. Dat je niet de enige bent, maar dat er veel meer moeders zijn met dezelfde gevoelens was voor mij een verademing. Tuurlijk kan je met je dierbaren praten over hoe je je voelt en die zullen hun best doen om naar je te luisteren en te helpen waar dat kan.


Maar als je het niet hebt meegemaakt, weet je niet wat het echt inhoudt.  Niks ten nadele van de lieve mensen om mij heen hoor. En dan is de moeder en kind groep heeeeeeel fijn! Hoe vaak ik niet oh ja dat heb ik ook of oh zo herkenbaar gehoord heb…

Thuis deed mijn partner heel veel voor mij. Ik kreeg de ruimte om te slapen overdag, op pad te gaan om even uit de situatie te zijn, koken zodat er eten op tafel stond, enz. Wat ben ik toch een bofkont dat ik gezegend ben met zo’n geweldige man! Echt, zo dankbaar voor. I.p.v. wegrennen of wat ik wel eens las of hoorde uit de relatie te stappen, zette mijn vent de schouders eronder en ging ervoor. Ik hoop dat er meer mannen zijn die hun partner onvoorwaardelijk steunen in goede maar dus ook slechte tijden.

Sem was verder een makkelijke baby (achteraf gezien, want tijdens mijn depressie zag ik dat niet) en sliep bij 3 mnd al door. Dat zorgde er ook voor dat mijn herstel goed ging.
Ik kon genoeg slaap pakken. Beetje bij beetje vond ik mezelf weer terug. Die GGZ mensen hadden gelijk, de medicijnen gingen echt aanslaan op een gegeven moment. Zodra het avond werd, merkte ik dat ik rustiger begon te worden. In de ochtend was het altijd wat moeilijker, want dan kwam er weer een nieuwe lange dag. Maar omdat ik elke dag een structuur had en ik wist wie er kwam om voor sem te zorgen enz. ging dat ook steeds beter. Ik nam steeds meer de verantwoordelijkheid voor sem en begon halve dagen alleen te doen.
Tot ik weer kon genieten van het leven.
Wat was dat een lange weg en strijd.
Maar ik had hem overwonnen!

Neem gerust contact met mij op als je een luisterend oor nodig hebt, tips of adviezen.
Dit allemaal veilig via de pc of app. Laagdrempelig.
Want ik weet als geen ander hoe moeilijk het is om hulp te vragen!


Please follow and like us:

2 Comments

  1. Bedankt voor het delen Mariel. Heel herkenbaar…..Zit zelf nu sinds half dec thuis het werd mij ook allemaal even te veel. Merk nu door de tijd heen en ook mede door het mooie weer dat ik langzaam weer beetje de oude wordt….ik liep bij praktijk moeder en sta nu zelfs nog op de wachtlijst bij de ggz….en in de tussentijd helpt mij de mindfulness aanpak van lievemoeders.nl heel erg. Ken je dat? Verder gaat Sef nu de dagen dat ik normaal werkte gewoon naar de opas en omas zodat ik echt tijd heb om in alle rust aan mijn eigen proces te werken en leuke maar ook nodige dingen te ondernemen naast de zorg voor mn gezin. Je blog staat tussen mijn favoriete ik blijf je volgen. Bedankt voor het delen.

    1. Hoi Rianne,

      Wat een eerlijk en open antwoord.
      Ik ken mindfulness aanpak van lievemoeders niet. Ga eens kijken.
      Wat fijn dat je de ruimte hebt om tot jezelf te komen. Dat is zo belangrijk.
      Ik stuur je via fb even een pb.

      Liefs Mariella

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *