Hoi,

Allereerst zal ik mij even voorstellen: Ik ben Mariella, 34 jaar en woon in Alphen aan den Rijn. Samen met mijn man Arie hebben we 2 zoons, Sem van 5 jaar en Mees van 10 maanden. Ik ben al 12,5 jaar werkzaam als juf in het basisonderwijs.

Daarnaast hou ik ervan om met vriendinnen uit eten te gaan, naar de film, thuis met de kids bij iemand een theetje doen of naar de binnenspeeltuin. Met Arie ga ik ook graag uit eten, naar een musical of lekker shoppen. Moet ik trouwens snel weer eens plannen, want dat is alweer veel te lang geleden. Herkenbaar?

En elke keer als we weg zijn geweest zeggen we tegen elkaar: dat moeten we snel nog een keer doen. Het was zo fijn! Even zonder kinderen en tijd voor elkaar.

De reden waarom ik deze Mama blog maak, is dat ik andere moeders wil helpen. Tips/ advies, maar vooral herkenning geven met mijn verhaal. Want het moederschap is niet alleen maar leuk. Het is regelmatig zwaar, loodzwaar. En dat mag geuit worden. Nee ik vind zelfs dat dat geuit MOET worden! Schaam je niet, je bent niet de enige. Al lijkt dat soms wel als je op Facebook of Instagram kijkt. Maar niks is minder waar. Geloof me….

Van kleins af aan ben ik al dol op kinderen. Ik paste regelmatig op, begeleidde kinderen op mijn sportclub en mocht lesgeven op een basisschool. Dat ik later zelf kinderen wilde proberen te krijgen, was mijn droom. Maar het is tegenwoordig niet meer vanzelfsprekend dat je zomaar even zwanger wordt. In mijn omgeving waren mensen die een miskraam kregen of waarbij het gewoonweg niet lukte.

Wij waren bevoorrecht om snel zwanger te worden van onze zoons. Toen ik zwanger werd van Sem, was ik dolgelukkig! Die blauwe/roze wolk waar iedereen het altijd over had kon komen. De zwangerschap ging prima. Maar ik vond het dikker worden niks aan en iedereen die maar naar je buik staarde waar je ook was. Vreselijk vond ik dat. Ik voelde mij niet mezelf, anders ook en was blij als het straks achter de rug was.

Omdat het mijn eerste was, kocht ik veel spullen nieuw. Wist ik veel dat je de helft daarvan in de praktijk niet of nauwelijks ging gebruiken. Lekker shoppen en alles wat maar nodig leek te zijn dat kocht ik.

Ook ging ik een pufcursus volgen, want die bevalling……ik vond het maar eng.

Echt een aanrader om te doen! De verloskundigenpraktijk waar je zit, geven je informatie over wat je kan doen. Ik zat bij Wereldkind, een hele fijne praktijk! De mensen die er werken nemen de tijd voor je en je kan ze alles vragen. Ze hebben het gebouw gemoderniseerd en de sfeer is zo warm als je er binnenkomt. Als je al kinderen hebt, kunnen die lekker spelen in het houten huisje.

Je krijgt op de cursus allerlei informatie over je ademhaling, oefeningen die je kunt doen voor je bekken, hoe je moet puffen en wat je partner het beste kan doen tijdens de bevalling. Ik weet nog goed dat er op een avond het onderwerp postnatale depressie aan de orde kwam. Dat je na de bevalling zo down kon zijn, ging er bij mij niet in. Hoe kon je nou in een zware dip zitten als je een kindje hebt gekregen? Het allermooiste wat er bestaat!  Hardop lachend zei ik ook; ‘nou dat kan ik mij echt niet voorstellen’!

En toch overkwam het mij…………

Eerst wilde ik er niet aan geloven. Ik moest vast nog wennen aan de situatie en het kwam vast wel goed. Ik ben een enorme controle freak en nu werd mijn dag bepaald door een klein mensje. Jeetje wat viel dat tegen. Maar ik probeerde een soort ritme te creëren, zodat ik toch de dag kon bepalen: op vaste tijden voeden en slapen. En baby’s slapen toch heel veel en overal? Nou vergeet het maar.

De eerste tip die ik jullie kan meegeven is: ga mee in het ritme van je kindje. Dat scheelt enorm veel frustratie en werkt in mijn ogen het beste. Baby’s kunnen over het algemeen goed aangeven wanneer ze honger hebben of moe zijn. In het begin is het wel even zoeken en moet je je kindje leren kennen. Hoe geeft het aan dat hij of zij een flesje wil of toe is aan een slaapje? Gun jezelf die tijd.

En als je denkt dat je een soort van ritme hebt, dan kan het ineens weer heel anders zijn. Of heb je een foefje om je kindje lekker te laten slapen, werkt dat de volgende dag helemaal niet meer. Is volkomen normaal. Ga eerst maar wennen aan het nieuwe leven met een baby, hem of haar leren kennen en niks verwachten van alles.

Leef per dag en probeer te genieten.

Want het is echt waar, de tijd vliegt!!!!

Please follow and like us:

22 Comments

  1. Dapper en mooi dat je dit deelt met andere moeders (vaders) die deze gevoelens wel hebben maar niet toe durven te geven. Goed geschreven, ik ga je volgen.

  2. Wat goed geschreven Mar! Goed om dit te lezen, en mocht ik ooit nog een kindje mogen krijgen dan is dit natuurlijk heel fijn om te lezen al die tips! 😊

  3. Wat goed dat je dit deelt mariel! Ben heel benieuwd of je er de tweede keer heel anders in bent gegaan, maar dat ga je vast nog wel een keer delen!
    Veel schrijfplezier!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *