Laatste keer
Het was heel fijn om te zien dat Mees opknapte van koemelkvrije voeding, medicatie voor reflux en behandelingen bij de osteopaat. Maar toch had ik het gevoel dat ik nog iets voor hem kon betekenen. 

We hadden al wel heel veel gedaan. Mensen om ons heen zeiden accepteer de situatie zoals die is. Jullie hebben al veel geprobeerd en het gaat al beter. Klopt, maar ik ga altijd op mijn gevoel af en ik wilde dit als laatste proberen. We hadden immers nog niks voor darmen gedaan dus dit was echt de laatste keer. Mees had in het begin heftige krampen en we hoorden zijn darmen altijd rommelen. Dit nam wel af, maar het bleef een gevoelig punt. Ik dacht eerst aan een diëtiste, maar dan zou ik hem nog steeds voeding kunnen geven waar hij heftig op zou kunnen reageren.

Via via kwam ik bij een mesoloog terecht. Ja, grappige woordspeling hè! Een mesoloog kan kijken waar je kindje niet zo goed op reageert en waar wel. Ze vertelde mij dat Mees niet tegen koemelk kon en zijn darmen heel gevoelig waren. Dat wisten we al. Maar ook producten met soya kon hij beter niet krijgen. Ook de vitamine D die wij hem gaven, moesten we laten staan. Voor zijn darmen kregen we homeopatische tabletjes mee. In het begin merk je daar niet veel van, het kan zelfs even erger worden. Maar al snel zagen we duidelijk verschil. Mees was vrolijker, zat lekkerder in zijn vel en ging beter slapen. Wat was ik blij dat ik dit nog geprobeerd had! Ik wilde niet achteraf denken:’ oh had ik maar….’We hadden alles gedaan om Mees van zijn problemen af te helpen of te verminderen. Het was nu goed.

De osteopaat gingen we na zijn 1e jaar stopzetten. We hadden al veel bereikt en Mees accepteerde steeds minder dat hij aan zijn hoofd of nek zat. Ook het stilzitten werd een ramp, want het is een wiebelkont eerste klas! Dan leken de minuten wel uren te duren en Mees krijste de hele behandeling. Dat kon ik niet meer aanzien. Het heeft goed geholpen, maar laten we eens kijken hoe hij het zonder osteopaat doet. Terugkomen kan altijd.

Ga aub altijd op je gevoel af, ook al zeggen mensen iets anders. Jij kent je kind het beste. En deel je situatie! Dat maakt je geen slechtere moeder en je hoeft je er al helemaal niet voor te schamen. Ik zat veel op www.zwangerschapspagina.nl en op Facebook vond ik een groepje moeders waar ik mijn ei kwijt kon. Mijn ervaring is dat er zoveel andere zijn die precies in hetzelfde schuitje zitten en je ‘problemen’ herkennen en tips kunnen geven. Maar het wordt niet genoeg geuit. Het stelt je zo gerust als je weet dat het niet aan jou ligt (na tig pogingen om je kindje in slaap te krijgen), maar dat het kan komen omdat er een sprong is of tanden die bijna door zijn.

Help mij dit taboe te doorbreken en deel mijn blog met zoveel mogelijk mensen. Mijn dank is groot! 

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *